คืนนั้นเป็นคืนเดือนหงาย ฝนเดือนหกกำลังสาดเทลงสู่พื้นปฐพี ราวกับว่าท้องฟ้าแตกรั่วไปทั่วทั้งสี่ทิศ น้ำฝนแย่งกันไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ ราวกับว่าน้ำในมหาสมุทรได้เหือดแห้งไปหมดแล้ว
ณ ลำธารเล็กๆ แห่งหนึ่ง ฝนที่ตกลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน ได้ไหลลงไปสมทบกับน้ำในลำธาร ทำให้กระแสน้ำไหลเชี่ยวแรงและเร็วกว่าปกติ พัดพาทุกสิ่งทุกอย่างที่มิใช่ส่วนหนึ่งของแผ่นดินให้ลอยออกไปอย่างไร้ความปรานี สัตว์ใหญ่น้อยที่มีถิ่นฐานอยู่บนสองฝั่งของลำธาร ได้แต่ตั้งมั่นอยู่กับพื้นที่ของตน ไม่ขยับไปไหน แม้ว่าจะมีน้ำฝนสาดเทจากพื้นที่สูงกว่า ผ่านมาอย่างแรง
ใต้ขอนไม้ผุท่อนหนึ่งริมลำธาร มีแมงป่องตัวหนึ่งอาศัยหลบฝนอยู่ แต่ต้องรีบปีนหนีน้ำฝนที่ไหลท่วมส่วนล่างของขอนไม้ ขึ้นไปอยู่ส่วนบน แล้วเกาะติดขอนไม้ไว้แน่น เพราะไม่ต้องการให้น้ำฝนชะพาตนให้หลุดออกไป ทันใดนั้น ระดับน้ำของลำธารเริ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว มีทีท่าว่าจะท่วมขอนไม้ที่เกาะติดอยู่อีกไม่นานนัก
ในจังหวะนั้นเอง มีกบตัวหนึ่งกระโดดผ่านมาใกล้ขอนไม้ แมงป่องก็ร้องขอความช่วยเหลือจากกบทันที
“ช่วยด้วย เจ้ากบเอ๊ย ช่วยพาชั้นข้ามลำธารไปฝั่งตรงข้ามที ฝั่งนั้นมีต้นไม้ต้นหญ้ามากกว่าฝั่งนี้ ชั้นจะได้มีที่พักพิงหลบฟ้าหลบฝนบ้าง ช่วยหน่อยนะ เจ้ากบจ๋า” แมงป่องวิงวอนกบด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร
“ถ้าชั้นพาเจ้าข้ามไป ชั้นจะโดนเข็มปลายหางเจ้าต่อยเอาหรือเปล่าล่ะ? เจ้าจะต้องไม่ทำอันตรายชั้นนะ” กบถามแมงป่องด้วยความกังวลใจ เพราะตระหนักดีว่าแมงป่องทั้งหลายมีเข็มแหลมอาบพิษติดอยู่ที่ปลายหาง พร้อมที่จะทิ่มแทงใครต่อใครได้ทันที
“อ๋อ เจ้ากบเอ๋ย ไม่หรอก ชั้นรับรองด้วยเกียรติของแมงป่องว่า จะไม่ใช้เข็มชั้นทำร้ายเจ้าหรอก ช่วยพาชั้นข้ามไปฝั่งตรงข้ามไวๆ ด้วยซี่ น้ำจากลำธารกำลังจะท่วมขอนไม้นี้แล้ว” แมงป่องสบตาของกบเพื่อแสดงความจริงใจ พลางโอดครวญร้องขอให้กบช่วยชีวิตตนด้วยความกระวนกระวายใจ
เจ้ากบแสนดีตัดสินใจกระโดดขึ้นไปเกาะบนขอนไม้อย่างมิรอช้า แล้วเชิญชวนให้แมงป่องปีนขึ้นไปเกาะบนหลังตัวเอง พอพร้อม กบก็รีบกระโดดข้ามลำธารไปอย่างรวดเร็วทันใจ
เมื่อถึงฝั่งตรงข้าม แมงป่องก็ค่อยๆ ปีนลงจากหลังกบ ทันใดนั้น กบก็รู้สึกเจ็บปวดเสียวแปลบขึ้นที่ขาหลังข้างหนึ่ง ทำให้รู้ทันทีว่าตัวเองถูกแมงป่องใช้เข็มแหลมที่ปลายหางทิ่มแทงต่อยเอาเสียแล้ว
“ไหน..เมื่อกี้..เจ้าเพิ่งรับรองด้วยเกียรติของเจ้าว่า เจ้าจะไม่ต่อยชั้น แต่พอข้ามมาได้ เจ้ากลับหักหลังชั้นอย่างนี้...” กบหันไปถามแมงป่องด้วยน้ำตาซึมเต็มอยู่ในเบ้าตาทั้งสองข้าง
“อ๋อ นั่นมันเป็นธรรมชาติของชั้นจ้ะ” เจ้าแมงป่องตอบแล้วก็วิ่งหายตัวเข้าไปในพุ่มไม้
นิทานจากพระพุทธศาสนา นิกายเซน เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นว่า อย่าได้ขอให้ใครฝืนธรรมชาติของตัวเอง มิฉะนั้น จะถูกทำร้ายถึงตายได้
มีเสือที่ไหนที่เปลี่ยนสัญชาตญาณตัวเองไปเป็นเสือมังสวิรัติได้?